14 Eylül 2012 Cuma

Çocuklar kadar Saf ve Temiz

Benim günün nasıl geçti diye soran olmadı ama anlatmak isterim yine de.

     Malum ben fizik dersinden kaldım geçen sene. Bütünlemelere falan girdim ama yok olmaz o iş. Hoca bizi bırakmayı kafaya koymuş. Bizde ne yaptık kalktık Murat'la Anadolu Üniversitesine gittik. Dersin kredileri uyuşuyo mu diye baktık. Ders içeriği falan aldık. Bir aksilik olmazsa yarın gidip onaylatacağız.

     Anadolu Üniversitesine aöf sınavları için gitmiştim ama hiç bu kadar yürümemiştim. Ne kadar büyükmüş. Her şey yerli yerine oturmuş. Bi düzeni var. Bizim üniversite gibi değil yani. Neyse işimizi halleddik tam çıkacağız Murat yerde para buldu. Öyle çok bişey değil 5 lira. Aldı yerden parayı ama cebine bile sokmadı. "Yaramaz bu para bana" dedi. "ee ne demeye aldın o zaman parayı?" dedim. Çoluk çocuğa verecekmişiz. Elimizde parayla nerdeyse iki saat dolaştık. İkimizin elinde gitti geldi. İkimizde cebimize sokmadık parayı. Bir tek çocukta çıkmadı karşımıza. Çarşıdan yürümeye başladık. Tramvaya binsek kimseyi bulamayız çünkü kalır bizde para. sohbet muhabbet derken Murat'ın bakkala gireceği tuttu. Parayı da benim elime tutuşturdu. Onu beklerken üç-beş çocuk çıktı dışarı. Mahallenin çocuğu belli. Murat çağırdı bi tanesini ama yaklaşmaya korkuyolar. Ben gittim yanlarına. Verdim içlerinde en ufak olana "Arkadaşlarınızla birşeyler alıp yiyin" dedim. Biz gittik ordan arkamızda çocukların sevinç çığlıkları vardı. "Para verdi olum bişeyler alcakmışız, koşunnnnn" Duyan dünyaları verdin sanır. O kadar mutlu oldum ki. Yüzümüzde gülümsemeyle devam ettik yola. İçimiz rahattı artık. Parayı almakla doğru mu yaptık kötü mü bilmiyorum ama üç-beş çocuk sevindirdik o parayla. Kendimiz için bişey yapmadık azıcık mutlu olmaktan başka. Paranın sahibi kimse bize yaşattığı mutluluğun hakkını helal etsin artık.

     Bi de bu ara Suskunlar diye bir dizi var onu izlemeye başladım internetten. Arkadaşların yanında çaktırmamaya çalışıyorum ama öyle sahneleri var ki bazen düşen gözyaşlarına engel olamıyorum. dizi be o ağlanır mı demeyin nolur. Gerçekte olanları yok mu orda yaşananların. Ordaki çocukların yaşadığını yaşayan mutlaka vardır. Dayanıyorum inanın. İlk ken izlediğimizde birşeyler yiyorduk boğazıma dizildi. Kusmamak için zor tuttum kendimi. "Çocuk daha onlar çocukkk" diye bağırasım geldi oturduğum yerde. İzleyen varsa bilir anlar zaten beni.

     Diyeceğim o ki. Çocukları ağlamak yerine güldürelim. Küçük şeyler yeter zaten onları mutlu etmeye. Hafizaları da kuvvetli olur o dönemde. İyiliği de kötülüğü de unutmazlarlar.

     Hem önemli olan çocuk olmak değil, çocuk kalmaktır...

12 yorum:

  1. çocukları mutlu etmek çok kolay ve bu kadar kolay bir şeyi bile yapmıyoruz genelde en azından ben yapmıyorum yeterince.

    bir de isteyen istediği yerde ağlar yav, rahat ol.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. unutuyoruz zamanında kendimizinde çocuk olduğunu da o yüzden sanırım :))

      ağlamasına ağlar da ben yapamıyorum işte ne yapayım :))

      Sil
  2. valla canım çok güzel bişey yapmışsınız zaten paranın sahibini arasanız bulamazdınız. çocuklar nasıl sevinmişlerdir.. çok iyi olmuş =)
    bu arada dizilerde ağlanır ağlanır aa deme ölee.. ağlamayan bizden değil =)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. doğru diyosun ağlamayan bizden değildir :P :P

      Sil
  3. En güzelini yapmışsın Pire.Bende Yaprak Dökümü'nün finalinde ağlamıştım.Olur öyle şeyler.:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. ben bu filmin nerdeyse her bölümünde ağlıyorum. Psikolojim bozulacak yakında :D

      Sil
  4. Para mutluluğu satın alamaz denir, ama mutlu olacağımız şeyleri satın almamızı sağlar, tıpkı bu çocuklar gibi maalesef. Dizi izlemiyorum ben ya. Dünya da nadir kişilerden biriyim herhalde.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. bende izlemiyodum bırakmıştım televizyonu tamamen ama bu dizi bir başka sardı beni. İçinde çocuklar olunca bırakamadım :D

      Sil
  5. Çocuklar ne sevinmiştir şimdi.
    Bende sulu gözlüyümdür olur olmaz her şeye ağlarım. Şöyle bir durum varki suskunlarda ağlanmayacak gibi değil. Sor bana kaç bölüm izledim. bir iki bölüme denk geldim. Tv babamın tekelinde babam uyuyunca ablamın tekelinde o yüzden pek izlemiyorum. Misafirliğe gittiğim zaman ve yemek yerken ne rast gelirse.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Zaten bağımlısı olmamak gerek televizyonun ama
      arada böyle kaçamaklarda olması lazım :D :d

      Sil
  6. Bak hele bak bak artisliğe bak , neymiş cebime koyamazmışızz :D ulen 200 lira bulsanız yine de verirmiydiniz çocuklara :)))
    Suskunlar candır. geçen sezonu izlemediysen internetten onlarıda izle aybalam.

    YanıtlaSil
  7. Bastan basladimm zaten izlemeye :D

    Bu arada 200 lira bulsam biir cocuga vermezdim dogru diyosun bildigim fakir bir aileye verirdim ;)
    Kendim icin alnca daha fazlasini kaybediyorum. Durup dururken zarara girmenin anlami yok di mi ama :D :D

    YanıtlaSil