Biz de yeniydik ama..

      Ağladı, ağladı, ağladı. O kadar çok ağladı ki göz yaşları hiç dinmeyecek sandım. O ağlarken ben hiçbir şey hissetmiyordum. Ben taş kalpli miydim??

     Aydın'dan iki tane kız bizim okulu kazanınca ilk iş Murat'la tanıştırmışlar. O da getirip benimle tanıştırdı haliyle. Sonra da Songül'le. Haftasonu olunca kimsenin işi gücü yok oturup bir film izleyelim dedik. Nerden bulduk çıkardık o filmi. İzlemez olaydık. Kızlar duygusal film diye tutturunca Murat'ın da istediği bi film olsun dedik ve Babam ve Oğlum'u açtık. Başta her şey gayet güzeldi. Ama sonlara yaklaştığımızda Ayşenur'un için için ağlayışını duymaya başlamıştım. İşi gırgıra vurduk olmadı. Konuşturalım dedik yine olmadı. Film bittiğinde kız hünhür hüngür ağlıyordu. Babasına çok bağlıydı ve ilk kez ondan bu kadar süre ayrı kalmak koymuştu. Ee sabahtan akşama kadar derse gir. Yurt ortamı desen malum. Kızın sinirler iyice alt üst olmuş tabi.

     Yanına gittim bir süre sonra nasıl olduğuna bakmak için ama bu konularda çok kötüyümdür. Ağlayan birini susturamam ki. Yeni tanıştığım birinin huyunu suyunu bilmem zaten. Kendi arkadaşlarım olsa bir yolunu bulur güldürürüm ama iki haftadır tanıdığım bir kıza ne desem boş. Biraz sonra ağlamayı bıraktı o da haliyle ama bütün gün hiç konuşmadı. Ben de çok severim babamı. Onun yeri ayrıdır bende. Haa çokta kızarım o ayrı tabi. Yine de herkes küstüğünde onun suratı asılmasın diye bir ben konuşurum. Haklı da olsa haksız da olsa dayanamam. Severim işte sevmesine de iki sene oldu evden çıkalı bir kere bile göz yaşı dökmedim ardından. Duygusuz değilim. Bana öyleymiş gibi bakanlar var biliyorum. Bende insanım sonuçta. Sadece evime bu kadar bağlı değilim.

     Benim gerçek evim Eskişehir. Ben burda kendimi kendim gibi hisseiyorum. Asıl bir gün burdan temelli ayrılırsam işte o zaman gözyaşı dökerim.