İyi kötü bu günü de bitirdik.

   Bir zamanlar dostum dediğiniz insanla düşman olmanız ne kadar vaktinizi alır. Sadece bir saniye daha uzun değil. Hayatımdaki o kadar sıkıntının arasında bir de onun yükünü taşıyamayacağımı anladığım an bitti dostluk falan. Peki bu gerçekten dostluk muydu? Onca zamanı boşuna mı geçirmiştik? Eğer gerçekten öyleyse başlarım bu işe...

    Bundan on gün önce teyzem vefat etti. İlk defa bir yakınımı kaybetmenin verdiği o büyük acıyı yaşadım ve ben bu acıyı yaşarken gidecek kimsem olmadığını fark ettim. Yalnızlık böyle bir şeydi sanırım. İnsanlar arayıp başsağlığı diledi. Üzüldüm, üzüldüm, üzüldüm. Sonra geçti. Bir gün hepimiz öleceğiz tabi ki. Bu sırada ilk defa tüm ilgileri üzerimde hissettim. Hiç alışkın değilim böyle durumlara. Ama en zoru kuzenimle konuşmaktı. Ağızdan çıkan o iki kelime insanın canını ne çok yakıyormuş meğer. Her zaman çok iyi bir dinleyici olmuşumdur. Konuşması sırası bana geldiğinde ise o doğru cümleyi bulmak pekte kolay değilmiş.

     Neyse ki hayat devam ediyor. Ve biz en büyük acıları bile zamanla geride bırakıyoruz. İnsanın en çok canını yakan da bu acıların ortasında karşılaştığı gerçekler oluyor sanırım.