Hayatım boyunca o kadar gereksiz insanlara değer verdim ki, şimdi asıl sevgimi hak eden kişiye bir gram sevgi göstermiyorum. O kadar kötü davranmama rağmen hala etrafımda dört döndüğünü görünce kendimden de nefret ediyorum. Neden yapıyorum bunu diye. Güvenmiyorum artık kimseye. Kimle konuşsam acaba aslında bunu mu düşünüyo diye geçiriyorum aklımdan. Ben hangi ara bu kadar paranoyak oldum?? Kim getirdi beni bu hale??
İlk defa hayatımda birisi bana bu kadar fazla değer veriyor. İstediğim her şeyi yapmaya çalışıyor. Ağzımdan çıkan her sözü ezbere biliyor. Ben bile kendime bu kadar değer vermezken o beni benden fazla düşüyor. Benim için gece 3'e 4'e kadar ayakta kalıp sabah 7 de uyanıyor. Bense öğlenlere kadar uyuyorum. Benimle biraz daha fazla görüşebilmek için senelerdir tanıdığı arkadaşlarını ekiyor. "Yapma, ben gidiciyim onlar kalıcı" dedikçe daha fazla üstüme düşüyor. Ve ben ona karşı hiç bişey hissetmiyorum. Nefret bile etmiyorum. Kızmıyorum da. Sevmediğin birinden ilgi görmenin ne kadar kötü bişey olduğunu şimdi anlıyorum. Ne yapmam gerektiğini de bilmiyorum. Bir an önce buradan gitmeyi ve onu da arkamda bırakmayı istiyorum. Üzülüyorum, vicdan azabı çekiyorum ve kahretsin bu ilgisini seviyorum da. Yine de ona karşı hiç bişey hissetmiyorum.
Ben ne yapacağım şimdi????
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder