Kıskandım evet, kabul ediyorum. İlk kez bu duyguyu damarlarıma kadar hissettim. Bütün gece onun yerinde olmak için neler yapmazdım. Seni yalnız sanıp konuşmak için yanına gelirken onu görünce nasıl kıvıracağımı bilemedim mesela. Ve o an içime öyle bir öküz oturdu ki bir daha yerinden kalkmayacaktı fark ettim. Üç gündür tanıdığın insanla bizim üç senedir yapmadığımız şeyleri yaptın. Nasıl birden bu kadar samimi olabildin anlamadım. Seni gördükçe o günleri hatırladım, hatırladıkça uykum kaçtı.
Ben dostumu kaybediyordum farkında olmadan. Konuşacak bir şeyimiz kalmadığında anlamıştım birbirimizi yitirmeye başladığımızı. Ve bir de şimdi anlıyordum. Sen değişiyordun ve ben engel olamıyordum.
Bir mucize olması için dua etmekten başka bir şey gelmiyor elimden. Eski haline dön artık. Gözlerindeki perdeyi kaldır. Yanındaki değil senin en zor anlarında yanında olan farkına var. Konuşmaya ihtiyacın varsa bana gel, başkasına gitme.
Benim seni dinlemeye ihtiyacım var. Güven veren sesini özledim...
böyle dersen gelmez, gelmiyor yani denedim olmadı işte.
YanıtlaSilBelki gelir bir ümit işte :/
SilBak şimdi canımın içi , dostunsa, o kişiyi kaybetmezsin zaten!! ne dersin ?
YanıtlaSilgüvendiğim tek insanı da kaybetmek istemiyorum sadece..
SilSen dökememişsin tam içini zihnin karmakarışık Pirecik. Konuşmak istersen blogumda mail adresim var oraya mesaj at tamam mı?
YanıtlaSilSağol canım benim konuşuruz tabi ki :))
Sil